Dobrym rozwiązaniem jest izolacja wdmuchiwana, której montaż nie wymaga wchodzenia do przestrzeni podokienniczej. Pustą przestrzeń podokienniczą można całkowicie wypełnić materiałem izolacyjnym. Nie ma to żadnego związku z obecnością membrany podkładowej. Izolację wdmuchiwaną nakłada się od wewnątrz przez ścianę nadproża i często znajdujące się w niej klapy lub otwory, a jeśli nie jest to możliwe – od zewnątrz przez pokrycie dachowe lub rozcięty materiał podkładowy. Oto jak to się robi.

Jakie materiały izolacyjne można zastosować? Ponieważ istniejąca membrana podpokryciowa jest często nieprzepuszczalna dla pary wodnej, zapobiega ona przedostawaniu się wilgoci z wnętrza budynku do konstrukcji. Jednak w mroźne noce bezpośrednio pod membraną może pojawić się niewielka ilość skroplonej wody. Szczególnie odpowiednie są materiały izolacyjne w postaci włókien z celulozy, włókien drzewnych, wełny szklanej lub wełny mineralnej, które tworzą równomierną warstwę, w której włókna się zazębiają, dzięki czemu nie mogą zostać przemieszczone przez sporadyczne podmuchy wiatru. Pomiędzy warstwą izolacyjną a membraną poddachową musi znajdować się niewielka przestrzeń powietrzna, która umożliwia osuszanie pod wpływem wiatru. W przypadku braku membrany przestrzeń między krokwiami musi być utrzymywana wolna od materiału izolacyjnego, aby umożliwić przepływ powietrza zapewniającego osuszanie, ponieważ nawet pod dachówkami w chłodne noce czasami tworzy się skroplona woda.

Pustka zostanie całkowicie wypełniona. Do przeciętnego domu jednorodzinnego potrzeba 8–10 m³ materiału izolacyjnego.