Uwaga!

Jeśli poddasze nie jest zamieszkane (= nie jest ogrzewane), izolacja poddasza nie ma sensu, ponieważ jest zbyt kosztowna i nieefektywna. W takim przypadku izoluje się jedynie skos dachowy ogrzewanej części mieszkalnej oraz sufit tej części. Zobacz sekcję 

Jeśli jednak poddasze ma zostać zagospodarowane i zamieszkane, postępuje się w następujący sposób:

Najpierw usuwa się okładzinę skosu dachowego oraz ewentualną istniejącą izolację z wełny szklanej. Pośrodku między krokwiami montuje się – w kierunku pionowym – drewnianą listwę (4 cm x 6 cm). Następnie przycina się na wymiar membranę poddachową (dostępną w sklepach dekarskich) (odległość między krokwiami plus 20 cm). Membrana ta jest mocno napinana i montowana pod łatami dachowymi – listwy pomocnicze po bokach ułatwiają precyzyjne dopasowanie membrany pod istniejące łaty dachowe. Wcześniej zamontowana łata dachowa zapewnia, że membrana podkładowa tworzy bardzo łagodne nachylenie w kształcie litery „V”, dzięki czemu ewentualna woda spływająca pod dachówki gromadziłaby się w najniższym punkcie tego „V”. Membrana poddachowa powinna być zamontowana w taki sposób, aby woda była odprowadzana ponad zwieńczenie muru.

Istniejące krokwie mają zazwyczaj wysokość od 14 do 16 cm. Wolna przestrzeń między krokwiami nie byłaby wystarczająca do zapewnienia trwałej izolacji. Aby uzyskać wystarczająco wysoką przestrzeń izolacyjną, po bokach krokwi montuje się tzw. „rozszerzacze krokwi”. Składają się one z pionowej płyty ze sklejki oraz poziomej listwy drewnianej. Dzięki tym rozszerzaczom można uzyskać dużą grubość izolacji. Zalecana jest całkowita grubość izolacji wynosząca co najmniej 30 cm.

Pod rozszerzacze krokwi montuje się folię paroizolacyjną, przy czym należy zadbać o jej hermetyczne ułożenie. Ponieważ planowane na zakończenie prace płyty gipsowo-kartonowe nie mogą być przykręcane bezpośrednio do rozszerzaczy krokwi (w przeciwnym razie pękałyby i tworzyłyby szczeliny), na folii paroizolacyjnej przykręca się poziomo „listwę gipsową”. Listwy te mają wymiary 4 cm x 6 cm. 

Powstała w ten sposób przestrzeń między krokwiami/rozprężaczami krokwiowymi po bokach, warstwą podkładową w kształcie litery V pod pokryciem dachowym oraz paroizolacją po stronie wewnętrznej jest wyjątkowo nieregularna, co utrudnia wykonanie izolacji za pomocą mat. Żadne rodzaje płyt izolacyjnych nie nadają się do tego w ogóle!

Rozwiązaniem jest tutaj izolacja wdmuchiwana z wykorzystaniem włóknistych materiałów izolacyjnych. Produkty te są również najkorzystniejszą opcją pod względem stosunku ceny do jakości, można je szybko zamontować, nie pozostawiają żadnych szczelin, nie ma odpadów, a nawet w przypadku skomplikowanych detali, takich jak połączenia z lukarnami lub w obszarze krokwi kalenicowych, montaż bez spoin jest możliwy bez żadnych problemów. Alternatywnie można przyciąć miękkie maty izolacyjne i umieścić je między krokwiami. 

Ponieważ między poszczególnymi „listwami gipsowymi” i tak występuje pustka, zaleca się dodatkowe jej ocieplenie materiałem o wysokiej wydajności, takim jak poliuretan (pokryty folią aluminiową, WLS 023) lub żywica fenolowa WLS 021. Kable elektryczne do lamp itp. można również poprowadzić w „płaszczyźnie listw gipsowych”.

Należy zapewnić łączną grubość izolacji wynoszącą co najmniej 30 cm.