W początkowym okresie stosowania izolacji celulozowej (w latach 1900.) celuloza była również wykorzystywana jako izolacja natryskowa do izolacji wewnętrznej. Przed ścianą ustawia się profile typu C lub konstrukcje drewniane niezbędne do późniejszego montażu. Następnie nawilżoną celulozę rozpyla się na ścianę, a nadmiar materiału usuwa się za pomocą obrotowej szczotki. Zwilżanie celulozy odbywa się za pomocą pierścienia dysz rozmieszczonych wokół dyszy natryskowej, z których wydobywa się delikatna mgiełka wody, lekko zwilżająca celulozę. Dzięki efektowi „pappmache” celuloza przylega do ściany, tworząc jednolitą warstwę izolacyjną. Materiał zeskrobany za pomocą obrotowej szczotki („overspray”) jest zbierany i dodawany do nowej celulozy. W związku z tym również w tej metodzie nie powstają żadne odpady.
Ponieważ jednak do budynku wprowadzane są stosunkowo duże ilości wody, a wyschnięcie warstwy izolacyjnej może trwać kilka tygodni – zwłaszcza zimą – metoda ta nie zyskała popularności i obecnie jest stosowana bardzo rzadko. Ponadto metoda ta wymaga sporej liczby pracowników (jedna osoba natryskuje na ścianę, druga zmiata nadmiar materiału, trzecia zbiera go i przenosi do maszyny wdmuchiwającej, a czwarta napełnia maszynę mieszanką nowego i (wilgotnego) zeskrobionego materiału.

Metoda ta jest jednak interesująca w kontekście izolacji akustycznej studiów nagraniowych, w których celuloza jest natryskiwana na sufit w stanie wilgotnym – w razie potrzeby z dodatkiem kleju. Dzięki powstałej w ten sposób bardzo dużej powierzchni efekty pogłosowe w studiu nagraniowym są znacznie zredukowane. Możliwe jest również końcowe wykończenie kolorystyczne za pomocą farby w sprayu.

W jednym cyklu roboczym można uzyskać grubość izolacji do 10 cm. Jeśli potrzebna jest większa grubość, proces natryskiwania należy powtórzyć kilka razy – z pewnym odstępem czasowym.